Bescheiden zijn, dat doen we een keertje niet

Het ene interview is het andere niet. Hengelen naar sappige details uit het privéleven van acteurs bijvoorbeeld: uw reporter van dienst zou het niet durven. Maar voor glossy magazines en hippe influencers is het een verdienmodel, voor de acteurs een realiteit én een manier om aandacht te krijgen. En misschien smullen ze er stiekem zelf wel van? Natali Broods en Katelijne Damen nemen het interview onder de loep en steken er de draak mee. Ze kruipen in de rol van interviewer en actrice - maar wie legt wie op de rooster? Voor je het goed en wel beseft, zijn de rollen omgekeerd. Tijdens ons gesprek zijn ze nog volop aan het aftasten en schrijven. Dat doen ze samen met Willem de Wolf, in de goede traditie van DE HOE.

Katelijne, voor jou is het een blij weerzien: je hebt een verleden bij de HOE. Hoe voelt het om samen met DE HOE aan een project te werken?

Katelijne: Natali en ik hadden al lang zin om samen een voorstelling te spelen. We kennen elkaar privé en hebben het soort vertrouwen in elkaar waardoor je denkt: oké, we springen wel met z’n tweeën. Dat voelt fijn. En om dat dan samen met Willem én Peter Van den Eede te doen, dat is wel heel bijzonder.

Willem de Wolf: Voor Natali schreef ik ooit The Courage to be Disliked, voor Katelijne April. Nu is het fijn om eens een tekst voor hen samen te schrijven. Bij DE HOE doen we dat altijd collectief, al heeft iedereen zijn specialiteit. Zo vind ik Natali een ongelofelijk goede dramaturg. Ze weet precies wanneer iets te lang of te uitvoerig is. Katelijne moet ik op dat vlak nog leren kennen.

Natali: Hoe Willem kan schrijven over een gedachte of een gevoel, dat vind ik zo bijzonder. Bij sommige stukken denk ik: ik had nooit gedacht dat je die binnenwereld zo kunt opschrijven. Ik merk dat ik het zelfs een beetje overneem. En Katelijne was mijn eerste docent op het Conservatorium. Ik vind haar een van de beste actrices van ons land: ik zal mijn borst mogen natmaken.

En dus maken jullie samen een voorstelling over een interview. Waar komt het idee vandaan?

Natali: We raakten gefascineerd door lange kranteninterviews, waarbij de interviewer steeds meer plaats inneemt en zijn mening laat horen. Vroeger was de interviewer anoniem; ik vind het wel goed dat die nu meer ruimte inneemt. Maar tegelijk is het een grappig gegeven, omdat je merkt hoe je gemanipuleerd wordt. Onze fantasie slaat dan op hol.

Willem: De voorstelling begint bij Katelijne, een interviewer met een eigen blad en podcast. Ze heeft veel vrouwelijke volgers, en Natali past perfect in het profiel van de vrouwen die aan bod komen. Al valt ze niet helemaal samen met de rol, Natali zit wel dicht op zichzelf door haar carrière, het BV-schap…

Katelijne: Het startpunt ligt vast, maar de rollen verschuiven tot je je de vraag kunt stellen: is dit wel een interview? Dat vind ik er fijn aan.  

Natali: Katelijne speelt een soort van Oprah Winfrey. Eigenlijk is zij de beroemdste van de twee. Je kunt je afvragen: wat zijn we nu eigenlijk aan het doen? Maar we maken er ook een vrijplaats van om het over spelen en het leven te hebben. En over vrouwen van nu. Want wat wordt er ons telkens weer gevraagd… “Je bent vijftig nu. Heb je iets aan je gezicht laten doen? Hoe zit het met je relatie? Hoe zit het met je kinderen? Zitten die op het spectrum?”

In de aankondiging van de voorstelling lees ik…

Natali: Ah! Dat is echt iets dat interviewers doen! Dat hadden we al opgeschreven! (lacht)

Ik geef het toe! Maar dus… ik lees dat jullie het diepte-interview willen “eren, bevragen en parodiëren”. Leg eens uit?

Natali: Ik vind zo’n gesprek tussen twee mensen een heel interessant medium, ook al wordt het nagelezen en gemanipuleerd. Als je ziet hoe het er nu vaak aan toe gaat… Denk maar aan de modewereld: nog voor de show voorbij is, zetten influencers hun foto’s online. En ze moeten het sowieso goed vinden, anders krijgen ze geen nieuwe uitnodiging. Er is echt een link met hun sponsors, die hun vlucht en hotel betalen, bijvoorbeeld. Maar de diepgang van het schrijven, recenseren en terugkoppelen is er helemaal weg. In die zin vind ik het kritische interview nog altijd heel waardevol.

Willem: Tegelijk willen we het bevragen. Want wat is er oprecht? Zie ik de persoon die geïnterviewd wordt nu beter, of net minder goed? Komt het overeen met het beeld dat ik had gevormd? Vaak denk ik: “Ah, dat is een goed interview. Die persoon heeft zich echt laten zien.” Maar zeker ben je daar niet van. Steeds vaker bedenk ik hoe zo’n tekst is doorgesproken. Acteurs en actrices doen in interviews bijvoorbeeld altijd wat moeilijk over acteren. Het wordt heel erg opgepompt. Tegelijk vind ik het fijn om daarin meegenomen te worden.

Katelijne: Wat ik ook zo bijzonder vind, is dat er tijdens premières publiekelijk zelden een slecht woord valt. Het was bijvoorbeeld altijd een 'bijzondere ervaring’, en die uitdrukking kan twee kanten opgaan. Het moet natuurlijk verkopen. Jezelf verkopen?

Denk je bij het herlezen van een interview wel eens: “Ah, ben ik dat?”

Natali: Ook wel: “Wow, heb ik dat zo goed geformuleerd, of heeft de interviewer dat gedaan (lacht)? Of een interviewer lokt een zin uit, dringt aan op een antwoord en maakt er dan een tussentitel van. Het lijkt dan alsof ík het onderwerp zo op tafel gelegd heb. Dat vind ik echt niet leuk.

Katelijne: Het is al gebeurd dat ik, door de gemoedelijkheid van het gesprek, dingen zei die ik eigenlijk niet wilde vertellen. Bij het herlezen vroeg ik om die eruit te halen, maar dat is uiteindelijk niet gebeurd.

Willem: Ik snap wel dat de interviewer strijdt om de quote.

Hoe verhouden jullie zich tot elkaar op het podium?

Katelijne: De rollen verschuiven, hè. We zijn lief voor elkaar, maar ook wel eens niet. We gaan de problematiek niet uit de weg, zonder er een stempel op te drukken: vrouwen zijn zus of zo, en als ze discussiëren of ruziemaken, dan is dat vaak heel heftig… Ik vind dat er een soort koepel van liefde en respect voor elkaar overhangt. Het zou schoon zijn als we dat kunnen behouden.

Willem: De twee zijn ook niet op hun mond gevallen. Ze zijn snel en snedig, ze weten hoe de dingen gaan. Maar de ene moet straks wel een interview af hebben, en de andere moet er gunstig uitkomen. Ze hebben er allebei belang bij.

Katelijne: De personages zetten zichzelf ook op een platform. En net daar schuilt een grote menselijkheid: in het wíllen jezelf die plek toe te eigenen. Bescheidenheid schrappen we deze keer. Ja, dat gaan we eens een keertje niet doen.

IJdelheid, daar zal het ook over gaan.

Natali: Ik lees graag interviews met internationale acteurs, politici, mensen uit de modewereld… en soms betrap ik mezelf erop dat ik graag belogen word. Van een mooi plaatje op Instagram, of in glossy magazines, kan ik echt genieten. Al wil dat niet zeggen dat iemand mooi moet zijn, wel dat er mooie foto’s worden gemaakt.

Misschien kun je als acteur niet zeggen dat je totaal niet ijdel bent. IJdelheid gaat volgens mij niet alleen over uiterlijke schoonheid, maar bijvoorbeeld ook over de vraag of je een goede tekst hebt geschreven. Je kunt het op een positieve of een negatieve manier bekijken, denk ik, net als ambitie - dat was heel lang een vies woord. Een gezonde vorm van ijdelheid is volgens mij niet zo erg, maar je kunt wel snel uit de bocht vliegen. Ik vind het interessant.

Katelijne: Als ik een foto instuur voor een interview, dan wil ik natuurlijk ook dat ze de beste kiezen. Maar is dat nu uit ijdelheid?

Natali: Dat is toch niet negatief? Mijn ijdelheid wil echt wel díe bepaalde foto. Dat geef ik gewoon toe. Wil niet iedereen dat?

Het zal ook gaan over vrouw-zijn en ouder worden.  

Willem: Ik besefte net dat dit de eerste voorstelling van DE HOE is waar ik aan meewerk, waarin twee vrouwen spelen. Het zijn ook twee vrouwen die (hoe zeg je dat op een charmante manier?)… iets ouder zijn. Dat is gewoon een belangrijk thema. De jongere generatie gaat op een heel andere manier met de dingen om.

Katelijne: Op den duur moet ik concurreren met actrices van mijn leeftijd die er tien, vijftien jaar jonger uitzien. En de rol gaat dan uiteraard naar hen. Dat is oneerlijke concurrentie! Anderzijds: de Emmy Awards gingen dit jaar wel bijna allemaal naar vrouwen die al wat ouder zijn.

Natali (heftig): Ja, maar die hebben zich allemaal laten inspuiten.

Katelijne (ook heftig) : Nee toch!

Willem: Dát bedoel ik dus! Dat willen we in deze voorstelling brengen.

Tekst: Lien Vanreusel | Kip Copy