Dansen in de hoogte

Acht performers. Een muur van vijf meter hoog. En luide onvoorspelbare muziek. In Foreshadow zoekt choreograaf Alexander Vantournhout de grenzen op van het lichaam — en van het podium.

Dans is vooral horizontaal. Maar in dit stuk dansen jullie naar boven?

Mijn eerste idee was een voorstelling over mensen in een te kleine ruimte. Zoals op een drukke stoep in Tokio of New York: je botst onvermijdelijk tegen een andere voetganger. Elke aanraking zet iets groters in beweging. Dit wilde ik doorvertalen door op scène een hoge wand te plaatsen die de speelruimte heel klein maakt.  

De muur is wel heel hoog.

Als je niet voldoende ruimte hebt om naar links en rechts te gaan, of van voor naar achter, moet je onvermijdelijk de hoogte in. Dat is wat we doen, daarom is de wand ook zo hoog. De muur heeft een dubbele rol: hij is niet alleen een obstakel, hij is ook onze partner. Want hij geeft ons steun als we op elkaar gaan staan. We leunen erop, klimmen erin, en kunnen ons eraan vasthouden zonder om te vallen. 

De acht performers zijn niet allemaal dansers.

De cast bestaat uit drie dansers, drie acrobaten, iemand die gevechtssporten heeft beoefend, en een ex-basketballer en kinesist. Die mix maakt het spannend, want ieder brengt zijn of haar eigen lichaamstaal mee. Met de meeste van hen werk ik al langer samen. Met de nieuwe personen erbij verkennen we samen wat collectieve beweging is en kan zijn. 

Het collectief is maar zo sterk als zijn zwakste schakel. 

Samen zijn we sterk. We bouwen figuren en piramides en klimmen op elkaar. Die hechte samenwerking is de enige manier om die hoge muur te beklimmen. Maar we blijven zoeken of dit ook op minder evidente manieren kan. Vaak wordt de vrouw gedragen door sterke mannen. Hier draaien we de rollen om: hoe kan iemand van vijftig kilo een persoon van tachtig kilo opheffen? Dan komt het aan op techniek. 

Waar staat de titel Foreshadow voor?

De term betekent: een voorbode van iets dat gaat komen. In dans en acrobatie zie je vaak de voorbereiding op een truc. Kijk naar een ballerina die een pirouette gaat uitvoeren: eerst ademt ze diep in en uit, als toeschouwer voel je dat er iets aan zit te komen. Maar in deze voorstelling willen we dat vermijden. We proberen bewegingen te laten ontstaan zonder waarschuwing. Alsof ze uit het niets komen, net als in de muziek.

Wat doet de muziek met de voorstelling?

We dansen op muziek van de Engelse avant-garde band This Heat. De tonen zijn atonaal, arythmisch en complex. Op je eentje kan je die onmogelijk volgen, maar samen lukt dat wel. Op een gegeven moment doen we aan ‘mickey mousing’: we kopiëren de muziek in onze beweging. Een sprongetje bij een hoge toon of een stap op elke drumbeat. Net zoals de muur vormt de muziek een uitdaging én een partner.

Waarom mag het publiek dit stuk absoluut niet missen?  

Omdat het iets is wat je zelden ziet: heel grootschalig werk. Het is ook de allerlaatste kans om de voorstelling in België te zien. We toerden internationaal op grote dansfestivals in Europa en waren ook geselecteerd voor het Theaterfestival. In een intieme zaal zoals Schouwburg Noord krijgt de voorstelling een extra laagje. Performers en publiek staan veel dichter bij elkaar. Het wordt eens zo intens.

Tekst: Cédric Raskin ⎸Parlevink